Sorry Johan.

‘When they go low, we go high’ was de standaardzin van Michelle Obama twee jaar geleden toen ze nog presidentsvrouw was en daarmee de bizarre opmars van Donald Trump probeerde tegen te houden. Dat lukte niet en in een ongelofelijke twist werd Hilary Clinton verslagen tijdens de Amerikaanse verkiezingen. Aan dat ene zinnetje moest ik vandaag denken terwijl ik de massale stroom aan tweets voorbij zag komen tegen de uitspraken van Johan Derksen. Die pleitte in Veronica Inside niet alleen dat homo’s tegen grapjes moeten kunnen, maar ook dat je anno 2018 niet zo moeilijk moet doen over het uit de kast komen en simpelweg wat ‘karakter moet tonen’.

 

 

Ik volgde de hatelijke berichten op de voet en las de steeds verder aanzwellende kritiek op onze Johan. Niet voor het eerst trouwens, want ook na de grappen over transgenders, Zwarte Piet en mensen met het syndroom van Down stond het hele land direct klaar met hun oordeel. En stapelden de discussies zich op. BN’ers en politici hebben ook nu hun woordje weer klaar en talloze mensen deelden vandaag onder de hashtag #sorryjohan hun moeilijke en pijnlijke coming-outverhalen. De één nog treuriger en meer hartverscheurend dan de andere. Ik heb er ook nog eentje in de aanbieding.

 

Vijfendertig jaar ben ik, mijn coming-out is dus alweer bijna twintig jaar geleden. Perfect. Niets aan de hand. Iedereen wist het stiekem al en ging door met hun levens. Inmiddels ben ik getrouwd met een man, vader van een prachtige zoon die op school leert dat gezinnetjes met gemak uit twee papa’s en twee mama’s kunnen bestaan en dat jongens verliefd kunnen worden op jongens en meisjes op meisjes. De gewoonste zaak van de wereld in ons prachtige Nederland. Net zo gewoon als de vrijheid van meningsuiting op televisie, bij Voetbal Inside. Inclusief de slechte en foute grappen die daar soms bij komen kijken. In de voetbalkantine, in het stadion, de verschrikkelijke homograppen mogen er zijn, nu nog, ze verdwijnen namelijk vanzelf. Daar geloof ik heilig in. En ik voel me er totáál niet door aangesproken, sterker nog: ik lach lekker mee.

 

 

Dus sorry Johan. Sorry dat we met z’n allen zo’n zeurderige natie geworden zijn, waar nergens meer om gelachen mag worden. Waar de spot drijven met iets inmiddels tot nationale misdaad is verheven. Sorry Johan, dat mensen het nodig vinden om elk woord van jou en je collega’s op de weegschaal te leggen. En sorry Johan, dat een aantal schreeuwerige types op internet je meteen als homofoob bestempelen. Inmiddels zouden de mensen toch beter moeten weten. En zich bedenken dat het gezwets aan tafel van jullie het gemiddelde niveau van een voetbalkantine nauwelijks weet te overstijgen. Dat Voetbal Inside níet het platform is voor homo-emancipatie of wat voor andere fatsoensnormen dan ook. Puur en plat volksvermaak waar mannen zich als kleuters blijven gedragen en non-stop tegen alles en iedereen willen aanschoppen. Ook dat mag er zijn. En net zoals een uit de hand gelopen avondje zuipen na een voetbalwedstrijd lach je daarom, vergeet je het zo snel mogelijk en ga je daarna verder met je leven. Hoe je dat leven ook inricht, want dat is -ondanks alle hobbels op de weg- toch echt aan jezelf.

Share your thoughts